آرنیکا یعنی آریایی زیبا

بروزرسانی بعد از 4 ماه در آخرین روزهای سال 2010 میلادی

2010-12-30T19:30:00.000+05:30

سلام به همه دوستان و خوانندگان وبلاگ که حدود 4 ماهه منتظر خوندن مطالب من هستند. از همه عذرخواهی می کنم که این همه مدت منتظرتون گذاشتم. منو ببخشید. خیلی سرم شلوغ بود. البته عمو علی! به مهد کودک ارتباطی نداره بیشتر به بابا و مامان برمی گرده. به قطع شدن اینترنت خونه و این چیزها هم ربطی نداره. مسلمه که به هدفمندی یارانه ها هم ربطی نداره. پس به چی ربط داره؟ توی این مدت سر من خیلی شلوغ شده بود. یعنی همونطور که توی عسکهای جدیدم می بینید، حسابی سر من شلوغ شده و به قول مامان از کچلی در اومدم. دیگه یواش یواش باید برای بافتن موهام دنبال یک آرایشگاه خوب بگردم. اگه کسی سراغ داره معرفی کنه لطفا.

توی این مدت که وبلاگستان بروز نمی شد، خیلی اتفاقهای تلخ و شیرین افتاد. بزارید از شیرینهاش بگم. مهمترین خبر دفاع مامان بود از پایان نامه ارشدش که در مهرماه انجام شد و رفت پی کارش. مامان کارش رو به خوبی انجام داد الان هم مشغول کارهای تسویه حساب دانشگاه و تهیه مقاله و خوندن زبان و ... هست. البته سر کار هم می ره و حسابی سرخودشو شلوغ کرده. توی کارش هم خیلی موفق بوده و تونسته جایگاه کاری خوبی به دست بیاره. بنازم به مادرم که خیلی کارش درسته. این از مامان

در مورد بابا خبرهای خوبی ندارم. توی آبان ماه آپاندیس بابایی عفونت می کنه و مجبور میشه بره بیمارستان بده آقای دکتر درش بیاره. بابا می گه یه چیز اضافه بوده و من نباید نگران باشم. من تا اون موقع نمی دونستم دنیای بدون آپاندیس چه جوریه که حالا فهمدیم. مریضی و بیمارستان باعث شده بود بابا یه کم وزن کم کنه ولی خدا رو شکر الان رو اومده و اضافه وزن هم داره. واسه همین زده توی کار رژیم (البته برداشت سیاسی نکنید. برداشت شکمی بکنید) واسه همین شبها فقط سالاد می خوره و از این جور چیزها. فکر کنم حالا دیگه فهمدیه باشین چرا وبلاگستان 4 ماه بروز نشده بود.

اما از خودم هم بگم. اینکه بعد از اون اتفاقی که توی مهد کودک گلزار افتاد من دوباره برگشتم خونه مامانی (مامان بزرگم، مامان مامانم) و از اون موقع روزها اونجا می مونم. صبح زود که خوابم مامان و بابا منو توی خواب بغل می کنن و می برن خونه مامانی و خودشون می رن سرکار. وقتی از خواب پا می شم می بینم به جای تختم توی رخت خواب مامانی خوابیدم. البته الان دیگه عادتم شده و دیگه مثل روزهای اول تعجب نمی کنم. خیلی هم خوشحالم و به من خوش می گذره. چون پسرخاله رهام و دختر خاله روناک هم روزهای می آن اونجا واسه خودمون حکومتی داریم. می زنیم و می ریزیم و می پاشیم و خراب می کنیم و دعوا می کنیم و خلاصه از سر و کول هم می ریم بالا و حسابی مامانی و بابایی رو اذیت می کنیم. بنده خداها از کار و زندگی افتادن و مشغول ما سه نفر شدن. ایشالله همیشه سلامت باشن و به هر چی آرزو دارن برسن. من که خیلی دوسشون دارم و همیشه خواهم داشت.

توی پستهای قبلی وبلاگ براتون فهرست واژه هایی که می تونم ادا کنم را می آوردم. خاطرتون هست؟ حتما هست. راستش دیگه نمی شه براتون فهرست درست کنم. به دو دلیل یکی اینکه این فهرست خیلی بلند بالا شده و تقریبا همه واژه ها، اسمها، اشیا، آدمها و ... رو می تونم دست و پا شکسته ادا کنم و دومی اینکه دیگه کارم از واژه گفتن گذشته و برخی جمله های کوتاه دو و سه واژه ای را می تونم بسازم. یعنی زدم توی کار جمله سازی و حسابی بلبل زبون شدم واسه خودم.

چند وقتی هست که با چند شخصیت کارتونی آشنا شدم و حسابی شدم طرفدار پروپاقرص اونها. مهمترینش باب اسفنجی هست که اینقدر کارتونهاشو دیدم سی دی هاش خط و خش افتاده. دوم هم کارتون گوسفندها یا همون Shaun the Sheep هست که خیلی دوسشون دارم. خاله هدی هم زحمت کشیده تا حالا چند مدل از عروسکهای این گوسفندها را برام خریده. بابا هم که چند وقتیه همش ماموریت و سفر می ره، در یکی از سفرهاش به آستارا عروسک باب اسفنجی رو برام خریده. خلاصه فعلا با این کارتونها سرگرمم. عموهای فیتیله هم که هنوز جایگاه خودشونو دارن.

امروز که 20 ماهگیم تموم شده و رفتم توی 21 ماهگی قدم 82 سانتی متر و وزنم هم حدود 11 و نیم کیلو هست. آقای دکتر می گه که همه چی نرماله و نمودار رشدم در شرایط عادیه ولی اگه نیم کیلو وزنم بیشتر بود خیلی بهتر می شد. مامان خیلی تلاش می کنه که منو سر وزن برسونه ولی من به این راحتی زیر بار نمی رم و هر چه دلم بخواد می خورم. نه هر چه دل مامانم بخواد.

امیدوارم که بعد از 4 ماه تونسته باشم غیبت وبلاگیمو جبران کرده باشم. تا پست بعدی همه دوستانم از جمله خاله حدیث، عمو علی، خاله شیوا و بقیه خاله ها و عموها را به خدای بزرگ می سپارم.

ماجراهای آرنیکا در مهد کودک

2010-09-16T16:52:00.000+05:30

سلام. اگر مطالب قبلی منو خونده باشین حتما متوجه شدین که حداقل تا قبل از یک ماهه اخیر من یا پیش مامانم بودم و یا پیش مامان بزرگم. از وقتی که مامان دوباره رفته سر کار همیشه بحث بین مامان و بابا و مامان بزرگ و بقیه این بوده که آیا برم مهد یا نرم مهد. تا اینکه بالاخره مامان و بابا روز شنبه 6 شهریور منو بردن مهد کودک گلزار توی منطقه اقدسیه. همون مهدی که مدتیه پسرخاله رهام هم میره اونجا و خیلی راضی بوده و همش از بچه ها و مربی هاش برام تعریف می کرد. یکی دو روز اول خیلی خوش گذشت و من کلی با بچه های اونجا دوست شدم و حسابی از صبح تا عصر با هم بازی می کردیم و سرود می خوندیم و خوش می گذروندیم. اون قدر اونجا بازی و ورجه وورجه می کردم که وقتی می رسیدم خونه خسته و کوفته می شدم و ساعت 8 دیگه خواب بودم. توی دو روز اول اصلا هم گریه نکردم و دلم تنگ مامان و بابا نشد که خیلی برای مربی ها عجیب بود. با این وجود حال و هوای روز سوم با دو روز قبل خیلی فرق داشت. اول اینکه موقع خداحافظی مامان حسابی گریه کردم و دوست نداشتم مامان ترکم کنه که این برای مامان خیلی عجیب بود که چی شده که من که دو روز اول با خوشحالی و خنده ازش خداحافظی می کردم این بار دوست ندارم اونجا بمونم. عصر که مامان بزرگ در نبود مامان اومد دنبالم خیلی حالم خوب نبود. یه کم حالت سرما خوردگی داشتم و دلم هم پیچ می رفت. بعد از اومدن مامان و بابا رفتیم دکتر و دکتر هم گفت ویروسه و احتمالا معده ام هم متورم شده (به اصطلاح عوام رودل کردم) سرتون رو درد نیارم همین ویروسه و رودل کردنه دو هفته ای درگیرمون کرد. خیلی سخت گذشت از این دکتر به اون دکتر. بی اشتهایی و غذا نخوردن و خلاصه کلی اتفاقهای بد و عذاب آور در این دو هفته بر من و مامان و بابا نازل شد. یه چیزی تو مایه های مریضی مهرماه سال پیش که توی پستهای قبلی در موردش نوشته بودم. خیلی ضعیف و لاغر شده بودم و وزن کم کردم. خدا رو شکر با مراقبتهای مامان و بابا کارم به بیمارستان و سرم و از این جور شکنجه ها نرسید و بعد از مدتی اشتهام برگشت و خدا رو شکر وزن کم کرده رو جبران کردم ولی خیلی از مهد بدم اومد. بعد از اون جریان مامان و بابا چند بار برای پیگیری کارها و تسویه حساب و بحث و جدل به مهد رفتن ولی منو توش نبردن تا داغ دلم تازه نشه.

آرنیکا در حال بازی در استخر توپ مهد کودک گلزار قبل از این ماجراها

خلاصه آخرش و بعد از این همه مصیبت و گرفتاری جمع بندی این شد که من و رهام صلاح نیست که دیگه توی اون مهد بمونیم. فعلا هر دومون روزها پیش مامانی هستیم. مامان با یه مهد دیگه نزدیکای محل کارش توی شیخ بهایی صحبت کرده که از مهرماه برم اونجا تا بتونه تند تند بهم سر بزنه و مراقبم باشه. عصر هم با خودش برم خونه.

مامان و بابا نظرشون اینه که مریض شدن من توی مهد چند تا دلیل داشته. یکی اینکه اونقدر که توی خونه نکات بهداشتی در مورد غدا درست کردن برای من و غذا دادن و ظرفهام رو شستن و ... رعایت میشه طبیعتا توی مهد رعایت نمی شده و سیستم بدن من هم خیلی پاستوریزه و هموژنیزه و استریلیزه و ... بوده و نتونسته با این میکروبها توافق کنه. دومی هم اینه که گویا من توی مهد جو گیر شده بودم و علاوه بر اینکه غذاهایی که مامان هر روز برام میزاشته را کامل می خوردم وقتی می دیدم بچه های دیگه از غذای مهد می خورن من هم می خواستم و مربی ام هم بهم داده و خلاصه اون روز خیلی پرخوری کرده بودم و رودل کردم. سوم هم ویروس سرماخوردگی بوده که می گن طبیعیه که بچه هایی که میرن مهد روزهای اول از بقیه بچه ها ویروس می گرن. اون هم با سیستم بلوتوث ورژن 3. دلیل چهارم که اعتقاد مامانمه همون چشم زدنه. گویا مریم خانم و مهین خانم که مربی های من بودن از کارهای من و رفتارهام تعجب کرده بودن و به قول مامان چشمم زدن. مثلا برای اونها عجیب بود که من باید خودم با قاشق خودم غذامو بخورم. یا میوه هام را خودم با چنگال می خورم. روز دوم اسم مربی ام رو یاد گرفته بودم و مهی صداش می کردم. یا اینکه مثل بزرگترها رفتار می کردم و توی مهد بچه بازی در نمی آوردم. خوب حرف می زدم و گریه نمی کردم و دلتنگ نمی شدم. خلاصه اینکه بچه مستقلی (صفتی که مهین جون به من نسبت داده بود) بودم. مهین جون به مامان گفته بود که همچین موردی را تا به حال نداشته. خلاصه این دلایل باعث شد تا حداقل چند وقتی دوباره سر مامانی و بابایی خراب بشیم و بابایی دوباره مجبور بشه روزی هزار بار سی دی های فیتیله را با من نگاه کنه و با هم دست بزنیم و بازی کنیم. فکر کنم شعر دختر چه نازه دختر گروه فیتیله را همه اعضای خانواده حفظ شده باشن.

آرنیکا در حال تشریح ماجراهای مهد کودک برای دختر خاله روناک

اینجوری تیپ می زنیم و میرم ددر (داشتیم می رفتیم سرزمین عجایب)

آرنیکا در حال بهم ریختن میز کار بابا (بد نیست اونجا رو هم آباد کنم!)

فهرست جدید ترین واژه هایی که به زبون می آرم:

1- توپ

2- سلام

3- باز به معنی باز کن (وقتی چیزی رو بخوام برام باز کنن مثل بسته شکلات، درب ظرف و ...)

4- باباشه (بابای بابام)

5- نوناکی (دختر خاله روناک)

6- دده (بیرون- گردش و تفریح)

7- ماس = ماست

8- دس= دست

9- دو= دوغ (نوشیدنی مورد علاقه من)

10- ما = صدای گاو (وقتی ازم می پرسن گاو چی می گه)
11-نازی (وقتی بخوام کسی را ناز کنم و دستی به سرش بکشم)
12- دما = دماغ

درحال حاضر تقریبا همه اعضای صورتم و دست و پام رو می شناسم و اسم بعضی را هم به زبون می آرم. جدیدا هم چشمک زدن و یاد گرفتم.

این دوچرخه رو مامان و بابا همون موقع که مریض بودم برام خریدن تا یه کم دردهام تسکین پیدا کنه. خیلی دوسش دارم و هر روز یا مامان یا بابا منو می برن بیرون تا دوچرخه سواری کنم. عکس بالا هم مربوط به اولین دوچرخه سواری در منطقه هفت حوض هست و من با دیدن عروسک به این گندگی حسابی به وجد اومده بودم.

فعلا تا پست بعد خدا نگهدار. برام دعا کنین که دیگه مریض نشم یا حداقل مریض سخت نشم چون خیلی خیلی عذاب آوره

کادوی تولد آرنیکا به بابایی

2010-08-22T09:24:00.004+05:30

سلام به همه دوستان و خوانندگان خوب وبلاگ. از این که مدتی غیبت صغری داشتم منو می بخشید. طبیعت این سن و ساله دیگه. بابا و مامان می گن به خاطر اینه که تازه راه افتادمو خلاصه خیلی ذوق دارم. واسه همین هم همش دوست دارم این ور و اون ور برم و دنیا رو بیشتر بشناسم. دیگه فرصت نشد بلاگ رو بروز کنم.

همونطور که توی پست قبلی گفته بودم من توی 12 ماهگی و همون روزهای اول یکسالگیم یه کم راه رفتم و افتادم زمین. واسه همین یه خورده ترسیدم و خیلی کم پیش اومد که از راه رفتن استقبال کنم. تا اینکه شب تولد بابام که من می شدم 14 ماهه (8 تیر 89) گفتم بزار یه کادوی تولد درست و حسابی به بابایی بدم. واسه همین تصمیم گرفتم ترس رو بزارم کنار و راه برم. به همین راحتی. اینجوری شد که کادوی تولد من به بابایی راه افتادنم شد. البته چشتون روز بد نبینه. اینقدر تا امروز بی جنبه بازی در آوردم که هم مامان و هم بابا خیلی پشیمونن از کادوی من و ترجیح می دادن حالا حالاها راه نیافتم. حالا چرا؟ نمی دونم.

خلاصه اینکه با راه افتادن من دنیا خیلی شیرین شد (البته برای من)، دیگه مجبور نیستم برای رفتن به جایی که دوست دارم، برای سرک کشیدن به این اتاق و اون اتاق، برای بازیگوشی و پیدا کردن سوراخ سمبه ها و ... منت بزرگترها رو بکشم. هر جا دلم بخواد می تونم برم و سرو گوشی آب بدم. البته بعضی موقع ها بی احتیاطی کار دستم می ده و یه کم جاش درد می گیره ولی خدا رو شکر تا امروز اتفاق خیلی دردناکی نیفتاده و با این ضربه ها به قول بابا دارم آب بندی می شم. البته من تا اونجایی که بتونم مراقب خودم هستم. این بزرگترها هستن که مراعات نمی کنن و همین جوری هر جا دلشون بخواد پا می زارن و برمی گردن و نگاه نمی کنن. چند بار نزدیک بود زیر پاشون برم که خدا کمک کرد.

اگه بخوام بهترین واقعه عمرم تا امروز رو بگم بدون شک همین راه افتادنم خواهد بود. اینقدر خوشحالم که هنوز بعد از 2 ماه تو جو راه افتادن هستم و ذوقش رو دارم. بخصوص وقتی که توی کوچه دنبال این پیشوهای محله می دوم و یکی یکی از دست من فرار می کنن. باید باشین تا ببینین یا درد دل این گربه های زبون بسته را بشنوین تا بدونین چقدر از اون موقع از من حساب می برن. با یه پخ کردن من همه میرن زیر ماشین ها قایم می شن. آخ چه حالی می ده.

آرنیکا در حال رصد کردن رفت و آمد پیشوهای محله

توی این مدت که نبودم خیلی اتفاقها افتاد. مهمترینش را در بالا گفتم. پیشرفت بعدی در زمینه صحبت کردن بود. در پست قبلی به فهرستی از کلمات که می تونم ادا کنم اشاره کنم. این هم فهرست جدید:

جوب شول = چوب شور (هله هوله مورد علاقه آرنیکا خانم)

نما (Naammaa)= بده من (پر کاربردترین واژه بعد از امید – اسم بابا- که وقتی می خوام چیزی را بهم بدن این رو می گم، مثل خوراکی، گوشی موبایل، بالش که خیلی بهشون حساسم و هر چیز دیگه ای)

عززی (Azzi)= عزیزی (اسم پدر بزرگم که از صدا زدن مادر بزرگم یاد گرفتم)

امیدو (Aamidoo) = امید (اسم بابا با لهجه شیرازی که گه گداری که بخوام بهش حال بدم، اینجوری صداش می کنم.)

مامانی (وقتی بخوام دل مامان رو ببرم بهش می گم مامانی. در حالت عادی ماما صداش می کنم.)

بابایی (وقتی که به مامان بگم مامانی، طبیعتا بابا حسودیش می شه و یه بابایی هم خرج اون می کنم)

پخ (Pekh)= ترسوندن گربه ها (اینو از یکی از پسرهای محله یاد گرفتم. وقتی بخوام گربه ها را بترسونم می رم جلوشون و پام رو می کوبم روی زمین و می گم پخ)

میو (صدای گربه)

آرکا= آرنیکا (وقتی هنوز خیلی آدم بزرگها هستن که تلفظ صحیح اسم منو هنوز نمی دونن همین آرکا گفتن من هم شاهکاره)

به به= غذا

الله اکبر(وقتی مامان و بابا نماز می خونن من هم می رم کنارشون و هر کاری اونا می کنن انجام می دهم مثلا سجده می رم باهاشون و الله اکبر می گم و بقیه چیزها رو که نمی دونم چیه می گم پچ پچ پچ ....)

کلاغ پر (این اولین بازی بود که مادر بزرگم یادم داد. الان دیگه از ترس من جرات نداره باهام بازی کنه چون باید به اندازه کل باغ وحش تهران اسم حیوونا را بگه و من هم بگم پرررررررررررررررررررررررررررررررررر)

تاتی (وقتی دارم راه می رم مامانم یادم داده بگم تاتی)

تاب تاب (وقتی تاب می خورم اینو می گم)

آرنیکا در حال فتح سرسره

نیشت= نیست (وقتی که چیزی که از من می خوام نداشته باشم، اینو می گم)

آمد (وقتی مامان از سرکار بر می گرده اینو می گم)

آبی (رنگ مورد علاقه من و مامانی)

سبز (رنگ مورد علاقه من و بابایی)

ددا = ندا (اسم مامان گلم)

نونا= روناک (اسم دختر خاله نازم)

اموم= حمام (من عاشق حموم رفتنم. تنها بچه ای که برای رفتن به حموم گریه می کنه. یعنی گریه می کنم که منو ببرن حموم. اینقدر که آب و آب بازی رو دوست دارم)

عسک = عکس (بخصوص اگه عکسهای خودم باشه)

کپش = کفش (حالا که راه افتادم بهترین دوستام همین کفشها و دم پایی هام هستن)

اسب

سیر= شیر (منظور شیر خوراکیه)

این هم از فهرست جدید واژه ها. اما من باز هم پیشرفت داشتم. یک نمونه دیگه تعداد دندونهاست که الان به عدد 8 رسیده. 4 تا پایین (2 تا نیش 2 تا آسیاب)، 4 تا بالا (2 تا نیش 2 تا آسیاب)

آرنیکا و پسر عمو سینا در حال گردش و خرید در مرکز خرید برج نگار ونک

اگه یادتون مونده باشه به برخی آهنگهای مورد علاقه ام اشاره کرده بودم. به اون فهرست آهنگ اسمال آقا که بر وزن سوسن خانم خونده شده هم باید اضافه کنین. خیلی محشره

به امید دیدار تا پست بعدی

آرنیکا – 16 ماهه از تهران

دومین بهار زندگی آرنیکا چگونه گذشت؟

2010-06-17T14:25:00.001+05:30

سلام به همه دوستان خوبم و خوانندگان وبلاگ. ممنون از عموها و خاله های نازنین که تولدمو تبریک گفتن. راستی اگه از دوستان کسی بلده که چه جوری می شه کامنت دادن توی بلاگ اسپات را آسون تر کرد به مامان یا بابا خبر بده. مث اینکه خیلی ها برای کامنت گذاشتن مشکل دارن و بعد از مدتی کلنجار رفتن ازخیرش می گذرن. بگذریم. همونطور که توی پست قبلیم وعده داده بودم امروز می خوام در مورد پیشرفتهام بگم.

امروز 27 خرداده و من هم یک سال و یک ماه و بیست روزمه. روز تولد بابام که 8 تیر باشه میرم توی یکسال و سه ماهگی. همین جا اعلام بکنم که بر خلاف توقع احتمالی شما هنوز راه نمی رم. البته یکی دو بار چند قدمی برداشتم و تلپی افتادم زمین. واسه همین ترسیدم و فعلا ترجیح می دم وای سم. فعلا هم همون دو تا دندون نیش پایین رو دارم و با اینکه حسابی دارم اذیت می شم ولی هنوز خبری از دندونهای سوم و چهارم نشده. درسته در زمینه جسمی مثل راه رفتن و دندون درآوردن و مو ... پیشرفتم کم بوده ولی در سایر زمینه های پیشرفتم بد نبود و تا حدودی کمبودهای جسمی جبران شده. برای مثال حرف زدن. تا امروز کلمات زیر را به خوبی می تونم ادا کنم. (تقریبا بر اساس زمان شروع که حدود 11 ماهگی بود)

-1 بابا (BABA)(وقتی بابا پیشم باشه بابا صداش می کنم(

-2 مامی (MAMY)(همون مامان شما بزرگا(

- 3 امین (AMIN) (اسم داییم)

- 4 امید (AMID) (اسم بابام) وقتی بابا پیشم نباشه، امید صداش می کنم آخه اگه باشه ناراحت می شه. چون دوس دره بابا صداش کنم

- 5 آب (AAB)

-6 هپو (HAAPOO)(همون سگ شما بزرگا)

-7 پیشو(PISHOO) (همون گربه شما بزرگا)

-8 به به (BAH BAH) (همون غذای شما بزرگا)

9 - کاکا (KA KA)(همون شکلات و شیرینی شما بزرگا)

-10 بابای (BABAY) (همون خداحافظ شما بزرگا(

-11 میو(MIOO)(صدای گربه)

-12 وای (VAY)(برای ابراز تعجب(

-13 بییم (BEIEM) (یعنی بابا یا مامان بریم بیرون پارک یا توی کوچه که پیشو و هاپو ببینم(

-14 بییر (BEIR)(همون بگیر شما بزرگا، وقتی بخوام چیزی رو که دستمه بدم به کسی)

15- دتر دتر (DETER DETER) (همون دختر دختر شما بزرگا البته با لهجه مازندرانی)
16- هیس (HISS) (با گرفن انگشت اشاره روی بینی همراه است)
17- بخواب بخواب (BEKHAB BEKHAB) (وقتی که در مقابل خوابیدن مقاومت می کنم و سعی می کنم مامان و بابا رو گول بزنم که یعنی بخوابیم)
18- جیز (JIZ) (یعنی داغه)

شاید خیلی از شما فکر کنین حالا که توی 14 ماهگیم هستم دیگه باید عادت شست مکیدنم رو ترک کرده باشم. نه خیر از این خبرها نیست. حالا حالا ها هم ترک نخواهم کرد.

الو کردن با جعبه کرم پودر(پیشرفت فناوریه دیگه، هم موبایله هم وسیله آرایش)

اما برسیم به کارهایی که الان می تونم انجام بدم:

1- می تونم روی دو تا پام وایسم و نی نای کنم. اون هم با آهنگ های سوسن خانم و دختر رشتی که جدیدا چند ماهییه به لیست آهنگهای مورد علاقه ام اضافه شدن و در حال حاضر در صدر لیست قرار دارن

2- می تونم مامان و بابا رو ببوسم و حسابی دلشونو ببرم

3- می تونم 50 هزار بار در روز از پله های خونه مامانی برم پایین و بیام بالا، بدون اینکه ذره ای خسته بشم و خدا رو شکر تا امروز اتفاق بدی نیفته

4- می تونم بدون اینکه حالم به هم بخوره سی دی های فیتلیه را 10 هزار بار در روز نیگاه کنم و باز هم لذت ببرم و هر وقت نوبت نی نی های فیتیله می شه براشون ذوق در وکنم. البته غذاهامو با دیدن برنامه هاشون بهتر و بیشتر می خورم.

5- می تونم مثل گربه روی 5 هزار بار بروم روی مبلها و میز بشینم و یه کم مامان و بابا رو حرص بدم و بیام پایین و دوباره این کار را تکرار کنم

6- می تونم تلویزیون رو در مدت 30 ثانیه با ریموت کنترل و دستی 60 بار روشن و خاموش کنم ولی هنوز سالم باشه و نسوزه و وسط سریالهای فارسی وان حرص مامان رو در بیارم و وسط اخبار و فوتبال حرص بابا رو

7- می تونم بدون اینکه به کتابهای خودم و بابا و مامان آسیب برسونم در عرض یک دقیقه از اول تا آخرشون و ورق بزنم و با صدا درآوردن ادای کتاب خوندن و در بیارم.

8- می تونم بدون اینکه وسوسه بشم مهر جا نماز را بردارم، بشینم کنار مامان و بابا به نماز خوندنشون نگاه کنم و زیر زبون یه چیزهایی را برای خودم بگم که انگار من هم دارم نماز می خونم

9- می تونم وقتی بابا از سرکار خسته و کوفته برمی گرده ازش بخوام که منو ببره توی پارک و کوچه بگردونه تا احوال پیشوهای محله را بپرسم و باهاشون قایم موشک (یا قایم باشک) بازی کنم

10- می تونم غذاها، دسرها، میوه ها و خوراکی های خودم رو خودم بخورم. البته فعلا کلی هزینه داره. مثل نیاز به جارو بعد از صرف غذا، نیاز به شستشوی کلیه لباسها و حتی نیاز به رفتن حمام در خصوص غذاهای خورشتی. بعضی موقع هم آسیب زدن به لوازم خونه.

11- می تونم چنان سر پسرخاله ام رهام داد بزنم که از ترس زهره ترک بشه و فرار کنه تا بتونم اسباب بازی هاشون صاحب بشم.

12- می تونم تصمیم بگیریم که کی غذا بخورم، کی نخورم، کی بخوابم، کی نخوابم، کی خونه باشم، کی بیرون و خیلی کارهای دیگه که با مدد جیغ و گریه حاصل شده. راستش حسابی دارم بابا و مامانو مدیریت می کنم.

13- می تونم با برسم موهامو شونه کنم. نخندین داره پرپشت می شه

14- می تونم بدون اینکه ذره ای احساس بدی بهم دست بده انواع خوراکی های تلخ و تند و شور رو با غذا و بی غذا بخورم. مثل پیاز، زیتون، ترشی، خیارشور و خلاصه هر چی سر سفره هست باب میل منه

15- می تونم وقتی دلم برای بابا که روزها سر کاره تنگ می شه باهاش تلفنی صحبت کنم و ازش بخوام زودتر بیاد من ببره پیش هاپو ها و پیشوهای محله

16- می تونم وقتی مامان و بابا حواسشون نیست گوشی تلفن خونه یا موبایلشونو بردارم و به هر کی دوست دارم زنگ بزنم. مثل پلیس 110 که زنگ زد بود خونه بپرسه چه مشکلی پیش اومده که از این شماره 10 بار با این مرکز تماس گرفته شده. یا زنگ بزنم به مدیر بابام . زنگ بزنم به پدر بزرگ و مادر بزرگهام و خلاصه هرچی شماره که توی هیستوری گوشی باشه.

توی دو ماه گذشته دو سفر رفتیم به شمال. یکی گیلان و شهر بندر انزلی و دیگری مازندران و شهر بابلسر. سفر اول خیلی خوش گذشت. هم هوا ملایم و مطبوع بود و هم من مریض نشدم. ولی چشتون روز بد نبینه. توی سفر بابلسر به علت گرمای زیاد که مجبور بودیم از کولر توی ماشین و خونه استفاده کنیم، من دو هوائه شدم و آنژین شدم. خیلی اذیت شدم. تب 40 درجه و چند روز گلو درد و بی اشتهایی و خلاصه خوش نگذشت. توی سفر بابلسر یه سر هم به جواهر ده توی رامسر زدیم که راستش ده رو دیدیم ولی جواهری ندیدیم.

بزار ببینم مارک این کرم ضد آفتاب چیه؟ آخه قبل از رفتن به ساحل باید کرم ضد آفتاب بزنم تا پوستم نسوزه

حدس می زدم کرم ضد آفتابش الکی باشه، ببین تو رو خدا چه سوختم

خیار از میوه های محبوب و مورد علاقه منه. با هیچ میوه ای عوضش نمی کنم. من میوه های سبز مثل همین خیار، زیتون، حتی فلفل سبز، گوجه سبز و ... رو خیلی دوس دارم

به به، چه میوه های خوش مزه ای، دهنم آب افتاد. بزار ببینم پس خیارش کو؟ با شمام، خیار من کو؟

آهان پیداش کردم. ولی مث اینکه خیار قبلیه خوش مزه تر بود

خیاره که خوب نبود. بزار موز رو امتحان کنم. النگوهام جیرنگ و جیرینگ. اینا رو خاله بیتا از بازار روسهای انزلی برام خریده بود. دستت درد نکنه خاله جون

اینجا هم حیاط اون ویلا قشنگه توی انزلیه که چند روزی توش خوش گذروندیم. فقط نمی دون چرا مامان اصرار داره همش سرم کلاه بزاره.

بزار برش دارم مامان

توی این پست نرسیدم در مورد اتفاقات خوب و بد زندگیم تا امروز بنویسم. پس بمونه برای پست بعدی

آرنیکا و جشن تولد یک سالگی

2010-05-03T21:39:00.000+05:30

سلام به همه دوستان و خوانندگان خوب وبلاگ. بالاخره بعد از ماهها انتظار زیباترین ماه سال یعنی اردیبهشت و میون این ماه هم زیباترین روزش یعنی 8 اردیبهشت که روز تولدم باشه فرا رسید. پس تولدم مبارک
مامان و بابا برام یه تولد کوچولو و خونوادگی خونه بابا بزرگ اینا گرفتن و برای من که اولین تولدم عمرم و جشن می گرفتم خیلی تجربه شیرینی بود. از فشفشه بازی گرفته تا کادوی تولد گرفتن و کیک نوش جون کردن و خلاصه خیلی خوش گذشت.

این عکس از میون 200 تا عکسی که بابا و عمو شاهین از من گرفتن تنها عکسیه که کلاه سرمه. اون هم تنها برای چند ثانیه بود و خلاصه بابا شکارش کرد. آخه من خیلی بدم می آد کسی کلاه سرم بزاره. واسه همین این کلاه توی تولد سر همه رفت جز من.

این هم یک عکس از نمای نزدیک از من و دخترخاله روناک که خیلی دوسش دارم. راستی روناک جون دلم برای آهنگ خاله بهار، عمو رضا که برای می خونی تنگ شده ها.

این هم پسرخاله رهامه که تموم مدت مشغول ناخونک زدن به کیک تولدم بود. این هم اسنادش که می بینین موجوده

توی این عکس همه منتظر روشن شدن فشفشه ها هستن ولی من حواسم به کیک تولده که رهام سوراخ سوراخش نکنه

چقدر هیجان بر انگیزن.نه؟

اینجا هم دارم رهام رو دعوا می کنم که چرا هیچ کیکی برای مهمونها نزاشته

حالا دیگه وقته کادوئه. این نی نی رو دخترخاله روناک به هم کادو داده. ست بچه

مث اینکه نی نی هه بد جور چش رهام و گرفته ها.

بزار ببینم این نی نی برای چی داره گریه می کنه. روناک کمک کن

مث اینکه رهام خیلی دوست داره کمک کنه. راستی کادوی بابای گلم هم توی گردنمه ها. گردن بند ورساچی

اه نی نی چقدر گریه می کنی. اعصابمو خورد کردی. یعنی من هم اینجوری اعصاب مامان و خورد می کنم؟؟؟

این هم خرسی که رهام برام کادو آورده بود. خیلی پپه و نازه. می بینین تو رو خدا
برنامه ام اینه که در پست بعدی کمی هم از پیشرفتهام بگم. مثل کلماتی که فعلا می تونم به زبون بیارم. اتفاقات خوب و بدی که توی یک سال اول زندگیم افتاده. امروز رفتم واکسن MMR رو زدم گرچه زیاد درد نداشت ولی یه کم بی حوصله هستم. تا بعد

آرنیکا و تجربه اولین عید نوروز

2010-04-04T20:26:00.000+05:30

سلام به همه خوانندگان عزیز وبلاگ. عید نوروز بر همه شما دوستان خوبم مبارک. امیدوارم همه شما در سال جدید شاهد موفقیت، سلامتی، شادکامی و تندرستی باشید و سال نو بهتر از سال گذشته برای شما باشه. برای من هم همین طور

عید سال 89 اولین عید من بود. تجربه شیرین و جالبی بود. از خریدهای شب عید گرفته تا چهارشنبه سوری که در پست قبلی در موردش نوشته بودم، چیدن سفره هفت سین با کمک مامان و بابا (البته کار من بهم ریختن اون بود)، عید دیدنی و عیدی گرفتنها، مسافرت به شمال و خلاصه خیلی خوش گذشت. جای همه شما خالی.

امسال سه روز اول تعطیلات را تهران بودیم و این سه روز به عیددیدنی و گردش و خرید گذشت. از روز چهارم عید تا پایان تعطیلات یعنی همون سیزده بدر معروف رفته بودیم بابلسر پیش مامان و بابا بزرگم. اونجا برای اولین بار دختر عمه ام آیلین رو دیدم که حسابی بزرگ شده بود و 5 ماهش را هم تموم کرده بود. تازه دختر دایی بابام پانیذ رو هم دیدم که یه ماه از آیلین کوچیکتره ولی هم وزن منه. واسه خودش یه پا رضازاده اس (بزنم به تخته البته). خلاصه سه تایی هر جایی که می رفتیم حسابی اونجا رو می گذاشتیم روی سرمون و خیلی خوش می گذشت.

(آیلین دختر عمه 5 ماهه من)

(من و آیلین در آغوش بابایی)

(من و پانیذ در آغوش بابایی)

توی همین سفر عید بود که برای اولین بار دریا را هم زیارت کردم. البته منظورم از دریا اسم کسی نیست. همون دریای خزر خودمونه. البته یه کم سرد بود ولی تجربه شیرینی بود. از دیدن این همه آب در یک جا شوکه شده بودم. خیلی بیشتر از آبهایی بود که توی وانم به هنگام حموم کردن می دیدم.

(آرنیکای مدل شوکه شده)

(آرنیکا یواش یواش از شوک خارج میشه)

توی این 10 روزی که بابلسر بودیم هر شب مهمونی بود. برای من که تجربه این همه مهمونی در یک مدت محدود رو نداشتم و خیلی ها رو نمی شناختم اولش یه کم سخت بود ولی بعد از یه مدت که جو مهمونی ها دستم اومد خیلی خوش می گذشت بهم و حسابی میدون داری می کردم. شبهای آخر حسابی واسه خودم معرکه گرفته بودم و شده بودم سوژه مجالس. می نشستم وسط جمع و از بقیه می خواستم همراه با من دست بزنن تا من نینای کنم. خلاصه حسابی شیرین کاری کردم. کلی هم فیلم و عکس از این صحنه ها ضبط شده که توی یوتیوب می تونین پیداشون کنین (شوخی کردم. انتشار این تصاویر به علت عدم رعایت کامل شئونات اسلامی در اینترنت منتشر نخواهد شد)

روز سیزده بدر صبح زود به سمت تهران راه افتادیم و در حالی که تا جلوی در خونه خواب بودم و متوجه هیچ چی نشدم به خونه برگشتیم. عصر هم با بابا و مامان به اتفاق مامان و بابا بزرگم و خاله بیتا و عمو شاهین و رهام و روناک جون رفتیم تا نحسی سیزده را در کنیم و سر از کوههای سوهانک در آوردیم. کلی با روناک و رهام بازی کردیم و حسابی خوش گذشت. یه کم هم سرد بود ولی خیالی نیست.

(آرنیکا در مراسم سیزده بدر 89)

(بزار ببینم عینک آفتابی چقدر بهم میاد)

در انتها مجددا برای همه سالی خوشی را آرزو می کنم و امیدوارم به همه مثل من در ایام عید خوش گذشته باشه. تولدم هم نزدیکه و یواش یواش باید برای جشن گرفتن یکسالگیم آماده بشم. پس تا بعد ...

آرنیکا و اولین چهارشنبه سوری

2010-03-17T19:13:00.001+05:30

سلام. این عکس آتیش چهار شنبه سوری دیشب هست که عمو سعید و بابا زحمت تهیه شو کشیده بودن. جای همه خالی خیلی دیشب خوش گذشت. اولین 4 شنبه سوری آرنیکا همراه بود با صدای انفجارهای پیاپی نارنجک و ترقه و فشفشه های چشم نواز در محله عمو سعید که زحمت کشیده بود تدارک برنامه را دیده بود و ما را هم به مهمونی دعوت کرده بود. عمو سعید دستت درد نکنه.

البته به منظور رعایت توصیه های ایمنی من با تجهیزات کامل شامل گوشی و کلاه و ... در مراسم حاضر شدم. پسر خاله سینا هم که حسابی با مهماتی که همراش داشت و معلوم نبود کدوم پادگان را تخلیه کرده حسابی گرد و خاک راه انداخته بود. خیلی خیلی خوش گذشت و جای همه شما خالی.

چند روز بیشتر به عید نمونده و من یواش یواش دارم حاضر می شم که اولین عیدمو جشن بگیرم. حسابی هیجان دارم. البته بیشتر برای عیدی هایی که قراره نصیبم بشه. وگرنه که از شیرینی و آجیل و ... اینا که خبری نیست مگر اینکه خودم وقتی چشم مامان و بابا را غافل دیدم یه شبیخونی به میز و سفره ها بزنم. شما نشنیده بگیرید.

غیر از دیشب که اولین چهارشنبه سوری را جشن گرفتم. یه سری اولین های دیگه هم در کاره که درادامه توضیح می دم.

اولین دندونم که مربوط به دندون نیش پایین میشه حدودا اوائه 11 ماهگیم یعنی 2 3 هفته پیش زد بیرون و یکی دو روز هم میشه که دومی هم زده بیرون. مامان خیلی نگران بود که من تولد یکسالگیم را جشن بگیرم و هنوز مندونها نزده باشه بیرون که با تلاشی که به خرج دادم مامان را از نگرانی در آوردم. فقط یکم دردش زیاده که شبها بی تابم می کنه و حسابی شلوغ بازی در میارم که مامان سعی می کنه با ژل و دندونی و ... آرومم کنه. البته در عکس بالایی شما مرا در حال استراحت می بینین که معلومه که مربوط به قبل از دندون در آوردنه. حالا که این عکس رو دیدین، بزارین در مورد خوردن انگشت شست هم یه توضیحی بدم. مامان خیلی نگران انگشتهای شست من هست چون من هیچ میونه خوبی با پستونک ندارم و تحت هیچ شرایطی گول نمی خورم. در عوض به هنگام خواب عادت دارم که شستهامو نوش جان کنم. یکی از دکترهام به مامان و بابا گفته بود که برای دندون پستونک بهتر از انگشت شسته و بهتره ترکم بدن. ولی یکی دیگه از دکترها دقیقا عکسش را به مامانم گفته بود و خلاصه نمی دونم به نفعه یا به ضرر. در هر صورت فعلا که ما داریم نوش جان می کنیم تا ببینیم در آینده چی پیش میاد. شاید بپرسین که پس چرا در عکس بالایی انگشت شستم توی دهنم نیست. اول اینکه قرار نیست همیشه این کار انجام بشه و دوم هم عکس پایین

بگذریم...

داشتم از اولین های جدیدم می گفتم. سومین اولین (بعد از چهارشنبه سوری و مندونها) که خیلی خوشایند نیست نوش جان کردن اولین آنتی بیوتیک در هفته گذشته بود. بلا به دور جونتون سلامت، هفته پیش بدجور آنژین گرفته بودم و حسابی گلوم چرک کرده بود. خیلی بی حال و بی حوصله شده بودم. هم تب بالایی داشتم و هم میل به غذا صفر شده بود. رفتیم دکتر و بگذره که اونجا را با گریه های وحشتناکم گذاشتم روی سرم طوری که آقای دکتر حسابی عصبانی و شاکی شده بود و موقع معاینه دق دلیشو خالی کرد روی سرم. توی نسخه هم برام آنتی بیوتیک تجویز کرد و چند روزی با کمال میل (آخه خیلی خوشمزه بود) نوش جان کردم تا حالم خوب شد. ایشالله سال جدید هیچ کدومتون مریض نشین و همیشه سلامت باشین. گذرتون هم به این دکترها نیفته.

چهارمین و آخرین اولین (چی شد) این پست مربوط میشه به نمایشگاه کودکان در تهران که کلا اولین نمایشگاهی بود که می رفتم. البته بعدش نمایشگاه بهاره ارم هم رفتیم که خیلی خوش گذشت. داستانش باشه برای بعد. اما برسیم به نمایشگاه کودک. ما و خاله بیتا اینا یه روز 5 شنبه عصر را گذاشته بودیم برای نمایشگاه با اینکه فضای خیلی مفرحی بود ولی به علت کوچک بودن سالنها و ازدحام بابا و مامان ها ونی نی ها حسابی گرم بود و نتونستم دل سیر توی نمایشگاه بگردیم و خرید کنیم. در ادامه چند تا عکس از این نمایشگاه را برای شما نشون می دم.

من و دخترخاله عزیزم روناک جون که از ته ته ته دلم خیلی خیلی خیلی دوسش دارم و همیشه دلم براش تنگ می شه

من و پسر خاله عزیزم رهام جان که بین من و اون برای تصاحب بابام رقابت شدیدی در جریانه

اولین سرسره سواری با کمک مامان نازم

ماشین سواری با ماشینی که شکل یه کفش گنده بود

اگه تونستین حدس بزنین حواس من در این عکس به کجاست؟؟؟؟!!!!!

...

عکس پایین رو ببینین ...

معلومه دیگه ....

روناک جون

گفته بودم که زود به زود دلم براش تنگ میشه.

همه تون باختین

این هم آخرین عکس که نشون می ده حسابی خسته شدم و الانه که جیغم در بیاد.

فعلا خدانگهدار

اگه برسم قبل از عید یه پست دیگه بزارم که هیچ چی ولی اگر نتونستم و سرم شلوغ بود پس عید همه مبارک تعطیلات خوش بگذره

اولین تلاشهای آرنیکا برای راه رفتن

2010-02-17T20:59:00.001+05:30

سلام. همونطور که در یکی از پستهای قبلی گفته بودم، تلاشهای من برای راه رفتن مدتیه که شروع شده و برای اولین بار 27 بهمن موفق شدم که گوشه پله را بگیرم و سرجام بلند شم و وایسم. از همین الان مامان و بابا عزا گرفتن که چه جوری منو کنترل کنن. چون همین الان که با چار دست و پا طی طریق می کنم تقریبا یک نفر باید تمام وقت و با حواس جمع مراقبم باشه. چه برسه وقتی که راه بیفتم. آن موقع زمین خوردنها و تصادف کردن با در و دیوار و ظرف و ظروف و خلاصه ... خدا به مامان و بابا صبر بده.

مامان و بابا می گن من با علاقه ای که به کتاب و دفتر (البته برای پاره کردنشون) و مداد و خودکار و قلم (صد البته برای چشیدن طعمشون) از همین سن نشون دادم معلومه که آینده درخشانی دارم. همون طور که در تصاویر بالا می بینین عشق رسیدن به این خودکار زیبا تونسته منو چند دقیقه ای گوشه مبل سرپا نگه داره

البته غیر از مداد و قلم و خودکار و کاغذ و کتاب و دفتر به ابزارهای نوین مثل لپ تاپ و موبایل و ... هم خیلی علاقه دارم. مثلا همین گوشی موبایل بابام که توی این مدت این قدر زدمش این ور و اون ور که هفته پیش رمش (RAM) سوخت و حسابی دل بابام کباب شد. می گفت کلی عکس از من و آهنگهای درخواستیم (ساسی مانکن و AKON، جوان باند و عباس قادری و ...) توش بود. مامان هفته پیش رفته برام یه تلفن اسباب بازی خریده که کلی ادا و اطوار در می آره. ولی از همین جا به مامان جونم اعلام می کنم که آرنیکا فریب نمی خوره. اصلش رو رو کن بیاد.

بزار یه زنگ به این روناک بزنم ببینم کجاست این دختر خاله بی معرفت ما که یه سر به ما نمی زنه و حالمون رو نمی پرسه.

الو روناک معلومه تو کجایی دختر؟

مامانم چند وقته که درگیر کارهای پایان نامه فوق لیسانسشه. البته اگه من بزارم. توی این تصویر دارم تلاش می کنم آهنگ ماه پیشانو را از روی لپ تاپ اجرا کنم.

آرنیکا: مامان؟ می خوای توی انجام تز بهت کمک کنم؟؟؟؟؟؟ به خدا می دونم مدیریت ریسک چیه ها

مامان: بچه جون کوتاه بیا. برو فیتیله ت رو نیگا کن. تو رو چه به مدیریت ریسک نی نی

لذت شنیدن اولین "بابا" از زبان آرنیکا

2010-02-17T20:39:00.000+05:30

سلام. الان که دیگه یواش یواش دارم وارد ماه 11 ام از عمرم می شم گفتن برخی واژه ها به زبون نی نی ها خیلی چیز عجیب و غیر عادی نیست. نا سلامتی دو ماه دیگه تولد یک سالگی مه. اما نیمه شب 25 بهمن برای بابام یه شب تاریخی شد. بابام از وقتی که یادمه همش در گوشم می گفت: " دختر گلم، عزیز بابا، خوشگل و زیبا، پس کی می گی بابا؟ " من هم بر و بر نیگاش می کردم و اگه خیلی می خواستم بابا رو خوشحال کنم به دده گفتن بسنده می کردم. ولی اون شب راستش خیلی دلم سوخت. با خودم گفتم بهتره بیشتر از این منتظرش نزارم و خلاصه نتونستم مقاومت کنم و بابا رو به زبون آوردم. بابا که انگار بال و پر در آورده باشه یا ردبول خورده باشه میرفت بالا و میومد پایین و خلاصه از خوشحال هی اشک می ریخت و من و بغل می کرد و می بوسید. من هم که دیدم خیلی حال می ده هی بابا بابا می گفتم و اون هم بیشتر جلف بازی در می آورد. خلاصه بابا ثابت کرد که خیلی بی جنبه است.

راستش از شما چه پنهون من علاقه زیادی به شیرینی و شکلات دارم و خلاصه اینکه نمی تونم در مقابل دیدن شیرینی و شکلات از خودم مقاومت نشون بدم. اینو گفتم که اگه هر وقت خواستین دیدن من بیاین یادتون باشه که من چی دوست دارم. بابا هفته پیش رفته بود قشم ماموریت و برام کلی شکلات های خوشمزه کیندر و ناتلا و از این جوز چیزا آورد. توی این عکسها ضیافت شکلات خورون من هست.

کی گفته بچه 10 ماهه نباید شکلات بخوره؟؟؟؟؟؟ هان؟؟؟؟؟؟ هر کی حرفی داره بیاد روبرو بزنه. البته اگه جرات داره ...

اگه می بینین چشا پف کرده ست زیاد تعجب نکنین. شکلات رو برای صبحونه می خورن دیگه. من هم تازه ساعت 11 صبح از خواب بیدار شدم و مامان جونم داره با دادن شکلات به عنوان صبونه منو سورپریز می کنه. قربون برم مامانم رو که خداییش پایه است اساسی ...

بعد از شکلات می گن کمپوت آناناس خیلی می چسبه. شما امتحان کردین؟ اگر نه حتما این کار رو بکنین. البته نه توی شیشه شیر ...

بعد از شکلات و کمپوت آناناس و پر کردن شیکم دیگه باید بار سفر رو بست و رفت ددر. همه می دونن که آرنیکا باید کالری ها رو بعد از غذا بسوزونه. اون هم از طریق بازی با روناک جون و رهام جون (دختر خاله و پسر خاله های نازنین) و گردش و تفریح.

لذت تجربه اولین چار دست و پا

2010-02-17T20:20:00.001+05:30

سلام. راستش الان که دارم این پست را آماده می کنم کار از چار دست و پا گذشته و دیگه یواش یواش دارم برای راه رفتن آماده می شم. اولین چار دست و پای من مربوط به حدود 1 ماه پیش می شه که خلاصه بعد از کلی تلاش و استقامت موفق شدم لذت جابجا شدن به میل و اراده خودم را تجربه کنم. یادمه روزهای اول چون پوست پاهام حساس بود و هنوز به کشیده شدن روی فرش عادت نداشت همش سر زانو و روی پاهام قرمز می شد و حسابی پوستم کنده شد تا اینکه الان دیگه همه چی مرتب شده. این عکسها را هم بابا 14 بهمن خونه مامانی (مامان بزرگم) ازم گرفته.

این هم تصویری دیگر از زاویه ای دیگر

می ریم که داشته باشیم یه کلوز آپ حسابی رو ....

یه کلوز آپ دیگه ...

بابا جان نگیر آخه چقدر عکس می گیری ندید بدید ...

گوش نمی دی همین می شه دیگه. خشم آرنیکا ...

مگه چیه؟ ...

این هم هنرنمایی آکروباتیک من. حفظ تعادل تنها با یک دست

داستانهای من و سها توی مهمونی هلیا جون - 2

2010-02-09T20:09:00.000+05:30

سلام. اگه پستهای قبلی رو خونده باشین دستتون اومده که من و سها توی مهمونی هلیا جون با هم سر میوه و اسباب بازی کل کل داشتیم. توی این پست می خوام در مورد یکی دیگه از کل کل هامون سر اسباب بازی براتون بگم.

اینجا هنوز سها متوجه جغجغه ای که دستمه نشده

یه حمله ناگهانی به جغجغه و تلاش من برای نجات اون

توی این تصویر من موفق شدم که سها را ناکام کنم ولی ...

ولی این پایان ماجرا نبود. جغجغه را با توپ مبادله کردم. باز هم هر دو خوشحال هر دو برنده

مگه چیه؟ همزیستی مسالمت آمیز ندیدین؟

چشم چشم دو ابرو .... لب و دهن و یه گردو

داستانهای من و سها توی مهمونی هلیا جون - 1

2010-02-09T19:56:00.001+05:30

سلام. اگه پست قبلی منو در مورد مهمونی هلیا جون رو خونده باشین، خبردار شدین که چند وقت پیش به یک مهمونی دعوت بودیم که توش پر از بچه های قد و نیم قد 2 ماهه تا 6 ساله رو می شد پیدا کرد. بین همه این بچه ها یکی بود که سنش به من خیلی نزدیک بود. سها دختر عمو مسعود و خاله نگین روز 2 خرداد 88 به دنیا اومده و دقیقا 25 روز از من کوچیکتره. من و سها توی مهمونی خیلی با هم بازی کردیم و حسابی خوش گذروندیم. همش از دست و دهن همدیگه میوه و اسباب بازی را کش می رفتیم. توی عکسهایی که در پایین خواهد دید دو مورد از این کش و قوسها را که یکی سر موز و دیگری سر اسباب بازی بوده می تونین ببینین.

به ترتیب از چپ به راست: سینا، سها، من، آوا، علی و هلیا (ماشاا... واسه خودمون تیم ملی بودیما)

توی این تصویر من متوجه میوه خوشمزه و مورد علاقه خودم یعنی موز شدم که سها مشغول خوردنشه

توی این تصویر دارم سعی می کنم تا موز رو از چنگ سها در بیارم و مامان سر می رسه واسه آتش بس

توی این تصویر معلوم می شه که به تعداد آدمهای دنیا موز وجود داره و لازم نیست دعوا کنیم

هر دو خوشحال و هر دو برنده ایم

مراسم دس دسی کنون برای خاله نگین

در آغوش بابایی ...

آرنیکا در مهمونی هلیا جون

2010-02-09T19:44:00.001+05:30

سلام. بعد از مدتی غیبت از نوع صغری خانم امروز می خوام چند تا عکس از مهمونی چند وقت پیش هلیا جون رو تو این پست بزارم. قبلش باید بگم که هلیا جون که الان تو سه ماه از تولدش می گذره دخمل عمو ناصر از دوستان و همکارای باباست. چند هفته پیش هم یه مهمونی براش ترتیب داده بودن و ما هم دعوت بودیم. جاتون خالی خیلی خوش گذشت.

آرنیکا به همراه سینا و آوا

بزار ببینم دنیا از زیر این صندلی چه جوریه

دنیا...

تغذیه سالم حتی وسط مهمونی هم فراموش نمی شه

در آغوش بابایی ...

این هم یه عکس هنری از عمو مسعود (بابای سها)

آرنیکا و اولین هایش

2010-01-12T21:15:00.001+05:30

امروز همونطور که در پست قبلی وعده داده بودم تصمیم دارم تا براتون از اولین هام بنویسم و احیانا اگر عکسی ازشون در آرشیوم دارم را براتون منتشر می کنم.

اولین رستوران:

20 دی 1388 - فست فود سوپر استار- شب تولد مامان عزیزم و در حال نوش جان کردن سیب زمینی سرخ کرده در عین زل زدن به دوربین

اولین گردن گرفتن ها:

وقتی که دو هفته از عمرم می گذشت یعنی حدودهای اواخر اردیبهشت 88

اولین سفر:

4 خرداد 88 وقتی که 25 روزم بود - مقصد بابلسر

(عکسی از این سفر منتشر نشد)

اولین ذوق کردن:

اواخر خرداد 88 وقتی که حدودا یک ماه و نیم از عمرم می گذشت. در 1 تیر 88 فیلمی ازم گرفته شده که توش کلی برای بابام ذوق می کنم.

اولین عروسک در دست:

اولین باردر اواخر تیر ماه 88 وقتی که حدودا 2 ماه و نیم داشتم موفق شدم یک عروسک خرس کوچیک را ازدست بابام بگیریم.

اولین پارک با کالسکه:

اولین بار در 26 تیر 88 وقتی که 2 ماه و نیم داشتم با کالسکه ای که تازگی برام خریده بودن رفتیم پارک نزدیک خونه.

اولین نشستن:

برای اولین بار در 7 مرداد 88 یعنی سه ماهگی موفق شدم روی مبل بشینم. از این صحنه تصاویری هم وجود داره که متاسفانه بابام به خاطر عدم رعایت حجاب کامل اسلامی اجازه انتشارش در محیط وب را نمی دهد. (امان از دست وزیر ارشاد خانوادگیم)

اولین بیماری سخت:

اوائل مهرماه 88 که در بهبوهه شیوع آنفلونزای خوکی و بزی و سگی و ... دچار سرماخوردگی شدید شدم و خلاصه کلی مامان و بابا را نگران کردم.

اولین نوشیدنی غیر از شیر:

21 شهریور 88 - چند قطره آب لیمو شیرین

اولین حرکت تقلیدی:

19شهریور 88 شب سالگرد ازدواج مامان و بابا - پاساژ قائم تجریش - تقلید از اداهایی که فروشنده لباس با دهنش در می آورد.

اولین غذا:

اواخر شهریور 88 - حریره بادوم (شیرینی یک تجربه متفاوت)

فعلا بزارین بقیه اولین ها را برای بعد و به چند تا از عکسهای جدیدم توجه کنین:

حدس می زنین توی صفحه لپ تاپ چی دیدم که چشام اینجور برق می زنه؟

....

حدس می زنین دارم چی کار می کنم؟

....

وبلاگ و بروز می کنم؟

فیس بوکم و چک می کنم؟

ایمیل می زنم؟

اخبار سایتها رو می خونم؟

کامنتهای شما را می خونم؟

...

حدستون اشتباه است.

دارم فیلم می بینم.

چه فیلمی؟

ببینید:

این فیلم که روی لپ تاپ هست مربوطه به یکی دو ماه پیش که بابا وقتی که داره قربون صدقه من می ره ازم فیلم می گیره و من هم کلی براش ذوق می کنم و دست می زنم و خلاصه شیرین کاری می کنم. هر وقت بد اخلاق می شم و بابا خونه نیست، مامان این فیلم را برام می زاره و با دیدنش آروم می شم.

همون طور که در پست قبلی گفته بودم، بزرگترین تفریح من لم دادن توی Carrier و دیدن برنامه های گروه فیتیله هست. این عکس را هم بابا وقتی که غرق در شیرین کاری های عموهای فیتیله بودم ازم شکار کرده:

و آخر اینکه هفته پیش چند باری برای گردش و خرید به این مرکز خرید و اون خرید سر زدیم و حسابی خوش گذشت. عکس زیر را هم بابام ازم توی یکی از مرکز خریدها گرفته. (البته اشتباه نکنید این مرکز خرید در قطب شمال و آلاسکا و ... نیست. توی همین تهرونه ولی خوب احتیاط هم شرط عقله)

امیدوارم همگی شاد و سالم و موفق و سر و مر و گنده باشین.

تا پست بعدی که باز هم براتون از خودم و خاطراتم بگم.

گروه فیتیله، ساسی مانکن و فروشگاه شهروند

2010-01-04T20:56:00.001+05:30

سلام به همه دوستان که زحمت کشیدن و به خونه مجازی من سر زدن و سلام ویژه به دوستانی که از ملبورن تا بابلسر و از دبی تا تهران قدم رنجه مجازی نموده و کامنت گذاشتن. از اظهار لطف و محبت همگی ممنونم.

همانطور که در پست قبلی توضیح داده بودم می خوام امروز در مورد سرگرمی هام و علایقم براتون بگم. بدون شک گروه فیتیله با اون عموهای نازنینش حرف اول را می زنه. باور کنید در این 8 - 9 ماهی که از خدا عمر گرفتم هیچ کسی به اندازه این عموها نتونسته منو خوشحال کنه. به قول بابام اینقدر سی دی ها و دی وی دی هاشون را نگاه کردم که همشون خش افتادن و کیفیتش افت کرده. صبحهای جمعه هم بیننده پخش زنده برنامه هاشون هستم و بعضی وقتها هم قاچاقی از کانال جام جم ایران برنامه هاشون را می بینم (البته از خونه همسایه!) مامانم قول داده عیدی یه پکیج دیگه از برنامه هاشون رو از شهر کتاب برام بخره. البته تلویزیون دیدن من مخالفین زیادی داره. بابا می گه من تا 3 سالگی نباید زیاد تلویزیون نگاه کنم چون برای سلامتی چشمام ضرر داره. من هم جواب می دم اگه لالایی بلدی چرا خودت خوابت نمی بره ؟ معلومه که چشمای تو واسه همین ضعیف شده که خودت رعایت نمی کردی. بابام هم جواب می ده بچه جون زمان ما نه فیتیله ای در کار بود و نه اینقدر تلویزیون رواج داشت. اگر نمی خوای حرف حساب گوش کنی لازم نیست منو متهم کنی. بابام هم بهم قول داده که به شرط اینکه زیاد تلویزیون نگاه نکنم وقتی یه کم بزرگتر شدم هماهنگ کنه یکی از جمعه ها توی برنامه حضور داشته باشم و از نزدیک عموها را زیارت کنم. البته مامان می گه من یه بار قبلا زمانی که تو شیکمش بودم عموها را غیر مستقیم زیارت کردم چون توی جشنی که بهمن سال 87 شرکت بابا ترتیب داده بود و عموها هم اجرا داشتن، همگی حضور داشتیم.

غیر از عموها یه سری دیگه سی دی و دی وی دی توی خونه هست که خیلی چنگی به دل نمی زنه ولی از اخبار و برنامه های تلویزیون خیلی بهتره مثل سی دی آموزشی زبان برای کودکان و انیشتین کوچولو و سرود و موسیقی و از این جور چیزها که وقتی نخوام بزارم بابا اخبار ببینه یا مامان سریال نگاه کنه از اونها استفاده ابزاری می کنم.

بعد از برنامه های گروه فیتیله علاقمندی دوم من به موسیقی هست. هم ایرانی هم خارجی. توی خوانندگان ایرانی گل سرسبد کسی نیست جز ساسی مانکن که بابام خیلی بدش میاد ولی من دوست دارم. چند تا تک آهنگ هم هست که خیلی دوسشون دارم مثل آهنگ "دختر چل گیس بهار" کار گروه Juan و "ماه پیشانو" کار خانم دریا دادور. این دو آهنگ خیلی در مواقع بحرانی به کمک مامان و بابا اومده. وقتی که به دلایل مختلف گریه می کردم و با شنیدن این آهنگها حسابی آروم می شدم و گریه ام قطع می شد. الان که یه کم بزرگتر شدم و گریه هام کمتر شده نسبت به این دو آهنگ یه حس نوستالژیک دارم و برام یادآور خاطرات گذشته هست. وقتی هم که خوشم خیلی دوست دارم ساسی گوش بدم بخصوص توی ماشین. توی خوانندگان خارجی هم از همه بیشتر از صدای AKON خوشم می آد بخصوص آهنگ Beautiful.

از همه اینها که بگذریم هیچ چیزی به اندازه گردش و بیرون رفتن نمی تونه منو خوشحال کنه. من عاشق گشت و گذار و مهمونی و شلوغی هستم. مامانم میگه تا الان سابقه نداشته که من بیرون باشم و گریه کنم. همیشه هم وقتی از بیرون می آیم خونه یه 5 دقیقه ای گریه می کنم تا ببینم منو دوباره می برن بیرون یا نه. عکسهای زیر را هم بابا هفته پیش توی فروشگاه شهروند فرمانیه ازم گرفته. بخوبی پیداست که چقدر احساس خوبی دارم.

برای اینکه مطلب زیاد طولانی و خسته کننده نشه بهتره تا همین جا بحث رو ببندم و پرداختن به بقیه سرگرمی هام را بزارم برای پستهای بعدی.

دیشب مامانم چادر بازی رو که بابا در سفر چابهار برام سوغاتی خریده بود را افتتاح کرد و بابا هم مثل خبرنگارها شروع کرد بازهم عکس گرفتن که در ادامه چندتاشون رو براتون می زارم.

در پست بعدی سعی می کنم در خصوص اولین هام براتون مطالبی را بنویسم که بابا و مامان جمع آوری کردن. مثل اولین لبخند، اولین غذا خوردن، اولین مسافرت، اولین سخن و ...

تا پست بعدی همه دوستان را به خدا می سپارم. کامنت فراموش نشه

اولین تجربه کار با لپ تاپ

2009-12-23T18:24:00.000+05:30

قبل از اینکه از اولین تجربه کار با لپ تاپ براتون بگم بهتره توضیحی در مورد داستان پست قبلی در خصوص هندونه شب یلدا و تبعات بعدش براتون بدم. راستش گویا بابام بعد از خوندن آخرین پست وبلاگم در شب یلدا در عین مخالفت مامانم تصمیم گرفت هرطور شده مزه چشیدن طعم اولین هندونه در شب یلدا را به من هدیه کنه. واسه همین کلی هندونه های یه میوه فروش را بالا پایین کرد تا نهایتا یه هندونه که ظاهر بدی هم نداشت را با قیمت گزاف (کیلویی 2000 تومن) خرید و شب اومد خونه. چشمتون روز بد نبینه از اون هندونه های یخ زده ای بود که یخش آب شده و حسابی آب راه انداخته بود و خیلی هم بد مزه. ولی من چون تا حالا هندونه نخوره بودم نتونستم در مقابل این میل درونی برای تجربه اش خودمو نگه دارم و یه کمی ازش رو امتحان کردم. با اینکه خوش مزه نبود ولی چون مزه اش برام تازگی داشت صداشو در نیاوردم تا مامان باز هم یه کم دیگه به هم هندونه داد. همین طور این قصه داشت ادامه پیدا می کرد که با هشدار بابا در مقابل غرغر کردن من برای هندونه بیشتر مقاومت شد و دیگه هندونه بی هندونه. اون شب تا 2 صبح مهمون داشتیم و من هم بیدار بودم وقتی خواستم که بخوابم، چشمتون روز بد نبینه، با خوردن هندونه و بقیه هله و هوله های شب یلدا در کنار غذاهای همیشگی که می خوردم حسابی دلم سنگین شده بود و نمی تونستم راحت بخوابم. ولی به روی خودم نیاوردم تا بابا مامان شاکی نشن. دیگه طرفهای ساعت 4 صبح بود که نتونستم تحمل کنم و از خواب بیدار شدم و تا 6 صبح از شدت درد گریه کردم. خلاصه با هر زحمتی بود و به کمک عرق نعنا و نبات و ... که مامان زحمتشو کشیده بود تونستم آروم بگیرم و بخوابم. حسابی هم مامان و بابا را اذیت کردم و نزاشتم بخوابن. خلاصه اینکه عجب شب یلدایی داشتیم جاتون خالی.

اما قضیه کار کردن من با لپ تاپ
کوچیک تر که بودم مامانم همیشه می گفت من یا خوابم یا می خورم یا گریه می کنم. بعد که یه کم بزرگتر شدم یه کم آروم تر شدم و به بابا و مامان فرصت می دادم در زمان بیداری من هم به کارهای خودشون برسن. بعدا فهمیدم که چه معنی داره اونها سرشون و به کتاب و لپ تاپ و تلویزیون و ... سرگرم می کنند و به من بی توجه هستند. واسه همین هر وقت دستشون مثلا کتاب می دیدم با دست و پا سعی می کردم مچالش کنم و نزارم کتاب بخونن. یا وقتی که با لپ تاپ کار می کردند با دست و پا می کوبیدم روش یا موس را می گرفتم و پرت می کردم تا نتونن با اون کار کنن. بعضی موقع ها هم مامان یا بابا برام فیلم و موسیقی پخش می کردند تا حواسم پرت بشه و از ماموریت اصلیم غافل بشم.
اما تازگی ها کشف کردم با این لپ تاپ چه کارها که نمیشه کرد. مثلا همین وبلاگ، یا صفحه داشتن در فیس بوک و بقیه سایتهای اجتماعی و یا ایمیل زدن و ایمیل گرفتن و حتی کشف انرژی هسته ای و خیلی چیزهای دیگه. واسه همین نگاهم به لپ تاپ عوض شد و حسابی باهاش دوست شدم. فهمیدم که دیگه نباید به عنوان یک رقیب بهش نگاه کنم که حواس مامان و بابا رو به خودش جلب می کنه و باعث میشه از من غافل شن. حالا باید با التماس منو از جلوی لپ تاپ کنار بزنن تا به کار خودشون برسن.

این عکسها رو هم که می بینین بابا ازم زمان بروز کردن وبلاگم گرفته و کمکم کرده تا بتونم براتون آپلودشون کنم.
در پست بعدیم تلاش می کنم در خصوص علایقم براتون بنویسیم. مثلا اینکه از چه برنامه تلویزیونی خوشم می آید، چه موسیقی را بیشتر گوش می دم و خلاصه اینکه به قول خارجکی ها FUN هام چیه.

اولین شب یلدا و طعم شیرین اولین بستنی قیفی

2009-12-21T18:34:00.000+05:30

امشب شب یلدا هم هست. اولین یلدای منه. از همون اولش که فهمیدم امسال یلدا افتاده توی ایام محرم حدس می زدم که خیلی یلدای پر رونقی نخواهیم داشت. حالا هم که با فوت آقاجان کسی دل و دماغ شب نشینی شب چله رو نداره. تازه بابام دیشب خیلی ناراحت و گرفته اومد خونه. کلی مجبور شدم شیرین کاری کنم تا بتونم خنده را به لبش بشونم. دیشب همزمان که داشت تلویزیون نگاه می کرد یه آقای پیری رو نشونم می داد و می گفتم دخترم امروز این مرد بزرگ و آزاده هم رفت پیش خدا. من هم که حسابی گیج شده بودم نمی دونستم جواب این سووال رو پیدا کنم که این روزها چه خبره که آدم خوبا همشون یکی یکی دارن میرن پیش خد؟ بابام می گه توی این 7 8 ماهی که من به دنبا اومدم اتفاقات خیلی زیادی افتاده که خیلی دونستنش برای من خوشایند نیست. با این حساب بعید می دونم مزه اولین هندونه خوردن را در شب یلدا بتونم تجربه کنم.

یه کمی هم حرفای خوب بزنیم. راستش من مدتیه که یه سری شیرین کاری رو یاد گرفتم مثلا چند وقته با" بابا بابا "گفتن حسابی بابامو می زارم سرکار. هر وقت می خوام خوشحالش کنم صداش می کنم و اون هم شروع می کنه از من فیلم و عکس گرفتن و ذوق کردن و به مامانم پز دادن. تازگی ها دست زدن هم یاد گرفتم. بعضی موقع ها اونقدر جو گیر می شم که یهو می بینی 10 دقیقه پشت هم دست می زنم و مامانم می گه "بسه دیگه دختر دستات درد گرفت که"

توی غذا خوردن هم پیشرفتهای خوبی داشتم. جدیدا یاد گرفتم که هر وقت مامان و بابا دارن صبحونه، ناهار یا شام میل می کنن من هم برم سر سفره بشینم و ازشون بخوام به من هم غذا بدن. هر چی باشه دلم می خواد از آب گوشت گرفته تا زرشک پلو و چلوکباب و خورشت قیمه و قرمه سبزی. توی هله هوله ها هم چند روز پیش بستنی قیفی رو امتحان کردم خیلی خوشمزه بود. بابام چند تا عکس از لب و لوچه بستنی مالی شده من گرفته که توی بلاگ براتون گذاشتم تا ببینین.

آقا جان روحت شاد

2009-12-21T18:22:00.001+05:30

روز چهارشنبه هفته پیش (25 آذر 88) مامان دانشگاه کلاس داشت و برای همین دایی امین طرفهای ظهر اومد دنبالمون که ما رو ببره خونه مامان بزرگم تا من پیش مامان بزرگم بمونم و مامانم بتونه به کلاسش برسه. از قضا روناک و رهام هم اون روز اونجا بودن و خلاصه کلی با هم بازی کردیم و خوش می گذشت. طرفهای ساعت 5 عصر بود که یکی به مامان بزرگم تلفن کرد و بعدش دیدم مامان بزرگم شروع کرد به گریه و شیون سر و صورت کوفتن. من که کلی تعجب کرده بودم و نمی دونستم اوضاع از چه قراره خیلی ترسیدم و حسابی گریه کردم. اونقدر که همه کلافه شده بودن. کسی هم به من نگفت چه خبره تا اینکه طرفهای ساعت 7 بود که بابا از سرکار رسید خونه و اون هم رفت یه صحبتهایی با مامان بزرگم کرد و سرش و انداخت پایین و یه چیزهایی با خودش زمزمه می کرد و یواشکی اشک می ریخت. ساعت 8 هم مامان رسید و اون هم زد زیر گریه. من هم که بغل بابا بودم مات و مبهوت مونده بودم که چرا این آدم گنده ها دارن ادای منو در می آرن و همش گریه می کنن. تا اینکه بابا یواشکی بهم گفت پدر بزرگ مامان (که همه توی فامیل آقاجان صداشون می کنند) رفته پیش خدا. ما عزاداریم.

من توی این 7 8 ماهی که از عمرم می گذره سعادت نداشتم پدر بزرگ مامان رو از نزدیک ببینم. آخه اون کیش پیش خاله مامانم زندگی می کرد و ما تازه قرار بود یکی دو هفته دیگه یه سر بریم کیش. قسمت نبود که همو ببنیم. خدا رحمتشون کنه. بابام می گه خدا بیامرزی خیلی بهش محبت داشته واسه همین هم خیلی از بابت این اتفاق ناراحته. بابام می گه " من یکی از بابا بزرگام را هیچ وقت نتونستم ببینم چون وقتی پدرم نوجوون بود فوت کرد. پدر مادرم هم وقتی 7 سالم بود فوت کرد و واسه همین بابا بزرگ مامان مثل پدر بزرگ خودم می مونست.

مامان میگه مراسم خاکسپاری روز جمعه توی شیراز (زادگاه پدر بزرگ) برگزار شده و به خاطر من نتونستن به مراسم برن ولی اکثر فامیل گویا از تهران و کیش و شهرهای دیگه خودشون را به شیراز رسوندن. مراسم سوم هم دیروز یکشنبه برگزار شد.

(آقا جان در کنار برادرانشان عمو رضا و عمو عزت در مجلس فوت تنها پسرشان صادق - دایی مامانم - مهر 86)

(آقاجان - آذر سال 86 - در سفر بابا و مامانم به جزیره کیش)

چشم و زبون و باقی ماجرا

2009-12-14T14:26:00.000+05:30

تجربه اولین روروک سواری من

2009-12-14T14:23:00.000+05:30

عکسهای 6 و 7 ماهگی با پوشش اسلامی

2009-12-14T14:18:00.000+05:30

لذت اولین غذاها

2009-12-14T14:13:00.001+05:30

مجموعه عکسهای 5 ماهگیم

2009-12-14T14:10:00.001+05:30

مجموعه عکسهای 3 و 4 ماهگیم

2009-12-14T14:06:00.001+05:30

دخمل کو نشان دارد از پدر

2009-11-25T20:46:00.000+05:30

عکسهای دو ماهگیم که محشره

2009-11-25T20:31:00.001+05:30

عکسهای یه ماهگیم که دیگه چشمامو وا کردم

2009-11-25T20:25:00.000+05:30

عکسهای روزهای اول زندگیم که همش خواب بودم

2009-11-25T20:14:00.001+05:30

تولد تولد تولدم مبارک

2009-11-25T20:09:00.000+05:30

این عکس اولین عکسی که از من گرفته شده. ساعت 11 صبح روز سه شنیه 8 اردیبهشت 88 در بیمارستان مادران
عکاس: پدر بزرگم
اون کسی که هم که هندی کم دستشه بابامه (بابا امید گلم)
نمی دونم چرا ولی کلی گریه کردم که توی عکس هم دارین می بینین